Nationaal Park De Hoge Veluwe

het was een prachtig mooi weekend toen ik na lange tijd weer eens kennis maakte met Nationaal Park De Hoge Veluwe. Vanuit Hoenderloo heb ik deze stap gewaagd en het is me prima bevallen. Zo'n mooi groot ongerept natuurgebied. De eerste dag (zaterdag) is het wandelen richting Schaarsbergen. Het viel al snel op dat dit deel van het park geregeerd wordt door het pijpestrootje. Zover je kunt kijken, allemaal pijpestrootje, pijpestrootje en nog eens pijpestrootje.

.

Ik wandel verder en hoopte op een leuk slingerend paadje tussen al dat gras, maar het werd een zandpad vol watersporen en voetafdrukken.

Veelal kijk ik vooruit waar ik naar toe wandel, maar zo nu en dan even achterom kijken kan ook geen kwaad...

Bij de in- en uitgang Schaarsbergen de fiets gepakt. Goed systeem zo'n gratis witte fiets, heerlijk pedelerend door het Park en het gaat iets sneller dan het wandelen. Maar bij het wandelen kun je heerlijk vrij struinen, met de fiets ben je gebonden aan de fietspaden.

Tijdens de fietstocht kwam ik langs een wildobservatieplaats en laat daar nu net een treetje herten lopen, als je goed kijkt zie je o.a. herten met een gewei.

Na het grazend wild kwam ik op een plek waar een ander soort wild zich te buiten is gegaan aan 'omploegen' van het terrein. Een grasveld compleet omgewoeld, lekkere beesten die wilde zwijnen.

Dat was een mooie zaterdag. Beetje aangebraden door de zon en lekker wit-gefietst. Morgen ga ik naar het Kröller Möller museum en het Jachtslot.

Kunst (op de Hoge Veluwe)

Kunst is (op de Hoge Veluwe) terug te vinden in het Kröller-Möller Museum en in de tuinen om het museum heen. In het museum zelf zijn een aantal prachtige stukken van Vincent te bewonderen terwijl buiten in de tuin allerhande kunstvormen ten toon worden gesteld.  Zo, dat is duidelijk. Geen vingerafdrukken graag.

Na het museum van binnen gezien te hebben, een wandeling door de tuin gemaakt. Hieronder vind je een impressie van de diverse kunstwerken zoals ze op verschillende plaatsen in de tuin staan opgesteld:

  Aaneen gesmolten figuren


In de zomer is dit stukje kunst te betreden


Het heeft wel iets weg van een xylofoon


  Mooie zwarte kop

En dan, na een flinke wandeling is het goed rusten:

De tuin is nog veel groter, kom zeker terug. Het is te mooi om links te laten liggen zowel het gebied als het museum. Later.

de huid van de boom (3)

Tot nu toe hebben jullie alleen nog maar kale stammen gezien; nu doe ik een klein zijstapje met een beuk vol korstmossen, een iep en een oude (bejaarde) Tulpenboom met plantbord en bloem.



Op de Amerikaanse Begraafplaats in Romagne sous Montfaucon staat deze beuk (Fagus) met zijn huid vol korstmossen: zijn het gezonde of zit er een luchtje aan...



Op dezelfde begraafplaats staat deze iep (Ulmus)



En dan is dit de huid van een bejaarde Tulpenboom (Liriodendron)



Deze Tulpenboom staat in de Kloostertuin van Sint Agatha.
Volgens het bordje is de boom van rond 1880. Als deze bijzondere boom toen in deze mooie kloostertuin is geplant, moet de boom in werkelijkheid nog een tikkeltje ouder zijn...



Nu we toch iets meer aandacht aan de Tulpenboom schenken, ook nog een ontluikende bloem en links daarvan de contouren van een blad.

Genoeg aandacht voor zo'n mooi exotisch exemplaar. We gaan weer verder met de huid van de boom. Er zijn er nog zoveel niet belicht.

Kunst (in de tuin)

Met zomaar wandelen ergens in den lande en dit keer in de omgeving van Cuijk, kom je af en toe langs een tuin vol kunst. Deze tuin vol kunst is terug te vinden in St. Agatha. En soms is zo'n tuin te bezoeken vanwege de open dag. Men schenkt al dan niet thee, koffie of iets sterkers en er is iets om op te kauwen. Er kan een praatje worden gemaakt met degeen van wie de tuin is of anders wel met de kunstenaar die zijn werken daar heeft tentoongesteld.
We gaan een rondje maken door de tuin, gaat u mee...



Hier worden we belaagd door een boomtor, zich vastklemmend aan de stam. Hij heeft ons gezien en komt omlaag, snel verder...

Zo lenig ben ik niet, maar je zult je maar zo kunnen oprollen tot een bal, kunstig.
Of is het uitrollen...

Van grof vuil langs de weg kun je zo'n mooie vogel maken. Kwestie van plannen, sleuren en bouwen.

Gezellig aan de babbel dames...

En dan heerlijk met een wijntje en een heerlijk zonnetje nippend in de tuin.

We hebben de tuin gezien en alles bij elkaar genomen is het mooie kunst.

Wandelen in de Millingerwaard

Na de regen van de vorige dag (Ooipolder) was het vandaag een super mooie wandeldag met veel zon. Vanaf de parkeerplaats 'lange Paol' (nabij Millingen) lieten wij ons verleiden tot de wandeling 'rondje Millingerwaard' die je kunt downloaden via het net (en diverse andere wandelingen hier in de buurt). Deze wandeling is 8 km. lang.


De Millingerwaard is een onderdeel van het natuurgebied de Gelderse Poort.


Aan het begin van de wandeling kom je al snel deze vogelkijkhut tegen.


Op een gegeven ogenblik bereik je 'Woodhenge'. Hier staan de oudste bomen van NL, het zijn eiken die bij baggerwerkzaamheden naar boven zijn gehaald. De eiken schijnen 85oo jaar jong te zijn. Goed idee om ze zo tentoon te stellen.


Dit is een blik op nieuwe natuur: mooie landbouwgronden omgekat naar water, moeras, rivierduinen, bloemrijke graslanden en dergelijke waar je heerlijk mag rond struinen.


Na het rondje nog een weiland rondje gelopen waar deze oversteek moest worden genomen.

Wandelen in de Ooijpolder

We zijn een heerlijk weekend aan de wandel geweest in de Ooijpolder en de Millingerwaard (even voorbij Nijmegen). De weersomstandigheden waren prima: een beetje regen op de zaterdag en veel zon op de zondag.


In bovenstaand huis hebben we overnacht, het is een B&B-adres. Het staat er fantastisch, boven op een terp en heeft een wijds uitzicht.


Er zijn diverse wijzen van snoeien, men kan kiezen voor de hand of voor machinaal. Hier heeft men gekozen voor de machine, lekker grof, maar het ziet er niet uit. Deze heesters zullen dan ook iets meer tijd nodig hebben om 'bij' te komen.


Het is goed wandelen in de Ooijpolder. Overal kom je van dit soort borden tegen. Maar we zien meer uitwerpselen dan de beesten die erbij horen.


Dit is een vrij resent gebouwde uitkijktoren waar men aan de ene zijde de kleiputten en de stuwwal van Nijmegen en aan de andere zijde een ooievaarsnest kan bewonderen. De uitkijktoren is in de vorm van een ooievaarsnest.


Er zijn in de Ooijpolder en de Millingerwaard op diverse plaatsen ooievaarsnesten te bewonderen, dat kan met de fiets of te voet.

Putters in bad

Zo af en toe hebben we wel eens bezoek van een enkele putter die de kaardebol van zijn nog aanwezige zaden verlost. En soms snoepen ze ook nog van de zaden van de Rudbeckia. Maar wat er nu is gebeurd...., niet eerder meegemaakt. Niet in deze tuin! Als een ware volksverhuizing is de vijver ineens bedekt met vele, vele putters. Zeker een lange vlucht gehad en nodig aan een bad toe... Dat spartelde en spartelde, wat is zo'n vijver dan klein... En zo snel als ze kwamen waren ze ook weer weg. Fantastisch!

Gehakkelde Aurelia

Het was zaterdag een mooie warme dag. Zo af en toe zag ik een boomblauwtje door de tuin fladderen. Maar halverwege de middag kwam daar zowaar een gehakkelde aurelia de tuin binnen vliegen en nestelde zich in eerste instantie op de grond. Later zag ik de vlinder terug op een bladtopje van de Skimmia. Na de Skimmia ging de vlinder op de rugleuning van een ligstoel zitten, even met de vleugels toe. Mooi moment om ook deze zijde van de vlinder aan de verzameling toe te voegen. Op zondag weer een gehakkelde aurelia op bezoek. Het was die middag even zonnig en de vlinder zat met zijn vleugels wijd heerlijk te genieten van de zon. Alleen is deze vlinder wat gehakkeld aan zijn rechter achtervleugel. Een wat al te innige ontmoeting met een vogel misschien... Deze vlinder heb ik tot heden alleen elders gezien, nog nimmer in de tuin. Ik ben er niet altijd overdag dus wie weet wat voor verrassingen deze tuin bezoeken...

Jemen

Jemen, Jemen,
Als ik een stukje van je
Mee had kunnen nemen
Naar mijn land zo vlak en groen..
Wat zou ik dan met dat stukje doen:
- ik zou een deel van ons landschap willen wegvagen
- daarvoor in de plaats terrassen die o.a. durah dragen
- of zou de fruitbomen willen verbranden
- met daarvoor bananen in prachtige manden
- de Vaalserberg klimt maar tot 300 m. op
- ik zou hem verhogen tot net geen sneeuw op de top
- de marktkramen is ook niet meer gemeengoed
- alleen nog hokjes met deurtjes en smalle steegjes in de suq
- de koffie doen we in de ban
- en gaan qat kauwen, zoveel men kan
Maar een ding wil ik niet verdrijven
De afvalbak, die niet, die moet blijven!


Arjan, 1996

Sint-Sixtus wandeling (2)

Wij vervolgen ons pad, na de begraafplaats wordt het pad wat zompig. We moeten goed kijken waar we onze voeten zetten zonder een uitglijder te maken. Maar eindelijk bereiken we de verharde weg en kijk, wat leuk, alles hier in de nabije omgeving heeft wel iets met de Sint-Sixtus van doen.



Terug bij de Abdij staat een bord waar de wandelroute op staat aangegeven. Verdwalen is er niet bij zo in het najaar. De hop is al geoogst en hier en daar is men ook al bezig met het kneuzen van de mais, we kunnen steeds verder kijken.



We lopen door het bos naast de Abdij en komen tenslotte weer in de buurt van ons onderkomen. We lopen het bos uit en na een eindje kijk ik even achterom, wat staat ons daar vanuit de bosrand te beloeren, wat is dat, het lijkt wel een beest...



Ik wandel een stukje terug..., gelukkig het is maar een boomstronk. Dat was wel even schrikken.



Zo, de wandeling zit erop. Het is een afwisselende wandeling en verveeld niet. Trap op en lekker bijkomen met een kop thee met iets lekkers erbij.



En de volgende keer iets beter opletten wanneer er bier te bestellen is bij de Sint-Sixtus abdij, we willen een keer proeven hoe hun bier smaakt.

Asperen (3)

Na een wandeling over voornamelijk verharde paden of goed te lopen zandpaden, gaan we nu de baggerpaden op. Wij trekken het zompige land in van riet, ruigte en water. Het pad wordt gaande weg modderig en wij moeten oppassen waar we onze voeten zetten om niet uit te glijden.


we stappen vol goede moed de 'Nieuwe Zuider Lingedijk' wandelroute tegemoet. Honden zijn niet toegestaan...


einde van de ruigte, riet en water. Nog steeds zijn honden niet toegestaan (kleine lettertjes), maar heeft men hier een handreiking gedaan naar de hondenliefhebbers. Waarom met zo'n groot bord...


is dit niet heerlijk wandelen, een vlonder tussen riet en ruigte


het was was niet te bezoeken, een groot bord gaf iets aan van restaureren


Asperen, een plaatje niet...

Deze wandeling is er een voor alle seizoenen:
winter (rijp en sneeuw), lente (bloeiende gele lissen), zomer (zinderende hitte) en herfst (veranderende kleuren).
Wij komen terug!