Zwevend door....

Zwevend door 't wijdse luchtruim
druk bevolkt het gele zand;
de zee: witte koppen - volop schuim
uitstrekkend van strand tot strand.

Op het water daalde ik neder
de golven brulden en trokken hoog
en telkenmale weder
dat ik een eindje verder toog.

Weder bracht ik mij op 't water
en verschrikte daarbij zeer
wie beging toch wel die flater
dat ik bedekt werd onder 't smeer.

Ik trachtte nog te ontkomen
ja, een enkele vergeefse maal
steeds was ik daarin teruggekomen
het maakte mijne veder'n tot staal.

Maar dan verhieven helpende handen
mij naar 't luchtruim weder heen
en vlieg ik over d'wijdse landen
zie ik zeeën waar eens d'olie scheen.

Nog wat vervuild onder d'leden
nog een beetje stram in 't veer
de schoonheid is verleden
van zichtbaar diep, het is niet meer.

Arjan, 1971